Foto – Teatr

Teatr
w Gułagu
a
Afisz łagrowego teatru: Teatr Pierwszego Oddziału SŁON [Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia], w sobotę 9 i niedzielę 10 czerwca, przedstawi SZTIL, sztukę W.N. Billa-Biełocerkowskiego w ośmiu aktach; gra cały zespół; inscenizacja głównego reżysera B. Gołubowskiego; asystent reżysera Gazalius. ORKIESTRA DĘTA pod kierownictwem Speranskiego; ceny biletów od 15 kopiejek do 1 rubla.
Kadr z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Teatr Sołowieckiego Obozu Specjalnego Przeznaczenia.
Kadry z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Teatr Sołowieckiego Obozu Specjalnego Przeznaczenia.
Kadry z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Teatr Sołowieckiego Obozu Specjalnego Przeznaczenia.
Kadry z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Wejście do teatru w Sołowieckim Obozie Specjalnego Przeznaczenia. Napis: „Sołowiecki Teatr Pierwszego Oddziału”.
Kadr z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Teatr Sołowieckiego Obozu Specjalnego Przeznaczenia.
Kadr z filmu propagandowego „Sołowki”, reż. A. Czerkasow, operator S. Sawienko, „Sowkino”, 1927-1928.
a
Program twórczości amatorskiej 5. oddziału Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej. Czelabińsk 1957.
a
Spektakl „Przyciąganie ziemskie”. Występują więźniowie (od lewej): W. Szylenko, P. Szarow, A. Bułatow, J. Troszykow, W. Warienik, N. Wołogdin, A. Dubynin.
Kolorowana fotografia amatorskiego zespołu estradowego Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
„Satyryczne kuplety na tematy życiowe”, z lewej W. Barsuk, na harmonii akompaniuje P. Szarow. Łagrowy zespół estradowy Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
Spektakl „Przyciąganie ziemskie”. Występują więźniowie (od lewej): W. Warienik, J. Troszykow, W. Szylenko, A. Bułatow, N. Wołogdin.Łagrowy zespół estradowy Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
Spektakl „Przyciąganie ziemskie”. Od lewej: A. Dubynin i A. Bułatow.Łagrowy zespół estradowy Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
Łagrowy zespół estradowy Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
Scena ze spektaklu „Drobiazgi życia”. Występują więźniowie (od lewej): J. Żukow i J. Troszykow. Łagrowy zespół estradowy Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
A. Dubynin, kierownik łagrowego zespołu estradowego Kuznieckich Obozów Pracy Poprawczej Kuzniecłag, Czelabińsk 1957.
Fot. autor nieznany.
a
„Taniec rosyjski” w wykonaniu teatru Krasnogorskich Obozów Pracy Poprawczej Krasnogorłag. Swierdłowsk (dzisiaj Jekaterynburg) 1957.
Fot. autor nieznany.
a
Walentyna Tokarska w wieku 87 lat w spektaklu „Milcz, smutku, milcz” na scenie Moskiewskiego Teatru Satyry. Moskwa 1993.
Fot. Tomasz Kizny
Walentyna Tokarska, aktorka, ur. w 1906 roku Odessie w rodzinie polskiego śpiewaka operowego. W latach trzydziestych gwiazda moskiewskiego music-hallu. W 1945 roku skazana na pięć lat łagrów, wyrok odbywała w Workucie, gdzie występowała w Muzyczno-Dramatycznym Teatrze Workutstroju NKWD. Laureatka tytułu Ludowa Artystka Federacji Rosyjskiej. Zmarła 30 września 1996 roku.
a
Walentyna Tokarska (w środku) na scenie Muzyczno-Dramatycznego Teatru Workutstroju NKWD w operetce „Fiołek Montmartre’u” Imre Kálmána. Workuta 1946.
Fot. prawdopodobnie A. Kapler.
a
Walentyna Tokarska w głównej roli w wodewilowej operetce „Mam’zelle Nitouche”. Muzyczno-Dramatyczny Teatr Workutstroju NKWD, 1949-1953.
Fot. prawdopodobnie A. Kapler.
a
Walentyna Tokarska, lata dwudzieste.
Fot. autor nieznany.
a
Walentyna Tokarska w swoim mieszkaniu w Moskwie. Na ścianie jej portret namalowany w Workucie przez współwięźnia, malarza Piotra Bendela, scenografa workuckiego teatru, gdzie jest przedstawiona w kostiumie, w którym grała w operetce „Mam’zelle Nitouche” Hervé w łagrowym teatrze. Moskwa 1993.
Fot. Tomasz Kizny
a
Łagrowy zespół jazzowy Zinowija Binkina (z trąbką nad literą „A”). Napis na pierwszym planie: jazz. Zarząd Obozów Pracy Poprawczej Obwodu Moskiewskiego, Bieskudnikowo, styczeń 1947.
Fot. autor nieznany.
a
Łazar Szeryszewski. Moskwa, 1993 r.
Fot. Tomasz Kizny
Łazar Szeryszewski, ur. w 1926 roku w Kijowie, poeta, tłumacz. Jego ojca rozstrzelano w 1938 roku. W 1944 roku skazany na 5 lat łagru. Odbywał wyrok w Bieskudnikowie pod Moskwą, gdzie w pracował w łagrowym zespole kompozytora Zinowija Binkina, również więźnia. Następnie wysłany do obozów w Republice Komi, pracował w teatrach łagrowych w Abiezi i Salechardzie. Autor kilku tomów wierszy, członek Związku Pisarzy ZSRR. Zmarł w 2008 roku.
a
Łazar Szeryszewski w teatrze Zarządu Obozów Pracy Poprawczej Obwodu Moskiewskiego, Bieskudnikowo, styczeń 1947 r.
Od lewej: kompozytor Zinowij Binkin, pianista Leonid Kogur, asystent literacki zespołu Łazar Szeryszewski, orkiestrant Marat Zeliczenko.
Fot. autor nieznany.
a
Płaton Nabokow z rękopisami wierszy, które napisał w łagrze. Moskwa 1993.
Fot. Tomasz Kizny
Płaton Nabokow ur. w 1922 roku. Jego ojciec i dwóch wujów zostali rozstrzelani w czasie wielkiej czystki. Ranny na froncie drugiej wojny światowej. Pracował jako dziennikarz w gazecie „Moskowskij Komsomolec” kiedy został aresztowany w 1951 roku i skazany na 10 lat łagru. Wyrok odbywał w Ozierłagu w obwodzie irkuckim. Zwolniony w 1955 roku. Autor kilku zbiorów wierszy, wspomnień łagrowych, scenariuszy filmów popularnonaukowych. Członek Związku Pisarzy Rosji.
a
Nina Gamilton na scenie teatru łagrowego na Kołymie, 1939-1941.
Fot. autor nieznany.
a
Nina Gamilton. Moskwa, 1993.
Fot. Tomasz Kizny
Nina Gamilton ur. w 1914 roku, balerina Teatru Bolszoj w Moskwie. Aresztowana w 1937 roku i skazana na 5 lat, wyrok odbywała na Kołymie w obozie kobiecym, gdzie występowała w łagrowym teatrze. Zwolniona w 1942 roku, nie miała prawa wyjazdu z Kołymy, pracowała w Muzyczno-Dramatycznym Teatrze im. Maksyma Gorkiego Dalstroju NKWD w Magadanie jako balerina i choreograf. W 1947 roku wróciła do Moskwy. Zmarła w 1998 roku.
a
Nina Gamilton w spektaklu „Wiosna w Moskwie”. Muzyczno-Dramatyczny Teatr Dalstroju NKWD im. Maksyma Gorkiego, Magadan 1943.
Fot. autor nieznany.
a
Próby do przedstawienia „Na dnie” Maksyma Gorkiego w teatrze Sołowieckiego Obozu Specjalnego Przeznaczenia, lata dwudzieste.
Fot. autor nieznany.
a
Iwan Nikołajewicz Rusinow, Moskwa, 1993.
Fot. Tomasz Kizny
Iwan Nikołajewicz Rusinow urodził się w 1909 roku w rodzinie duchownego prawosławnego. W 1932 roku został aresztowany w czasie stażu w Moskiewskim Akademickim Teatrze Artystycznym MCHAT i skazany na 5 lat łagru. Grał na scenach teatrów obozowych na Biełomorkanale, Sołowkach i w Republice Komi. W 1944 roku ponownie skazany na pięć lat łagrów. W latach pięćdziesiątych pracował w teatrze dramatycznym w Tbilisi, potem w teatrach moskiewskich. Laureat tytułu Ludowy Artysta Gruzińskiej SRR. Zmarł w Moskwie w 1994 roku.
a
Publiczność na występie finałowym Przeglądu Amatorskiej Twórczości Więźniów zorganizowanym przez Zarząd Obozów Pracy Poprawczej Uzbeckiej SRR, 1954-1956.
Fot. autor nieznany.